Άφιξη στο σχολείο πριν τις 8. Ανοίγουμε φώτα, πόρτες, υπολογιστές, παράθυρα, φωτοτυπικά ενώ απαντάμε στα πρώτα τηλέφωνα της ημέρας από κηδεμόνες και συναδέλφους: Ο γιος μου έχει ραντεβού για εμβόλιο να φύγει στις 12, η κόρη μου πρέπει να πάει σε οδοντίατρο να φύγει στη μία, η κόρη μου έχει προπόνηση με την ομάδα της στο πόλο να φύγει νωρίτερα , έχω σε σας τρίτη ώρα αλλά έρχομαι από άλλο σχολείο και μπορεί να αργήσω το πρώτο δεκάλεπτο, θα έχετε το νου σας; 

Κουδούνι στις 8:15 και αμέσως μετά καθημερινή διαπραγμάτευση με όσους έρχονται καθυστερημένοι:
– 5 λεπτά άργησα μόνο (8:25) αφήστε με να μπω;!
– Το τραμ έπαθε λάστιχο και καθυστέρησα, να περάσω μην φάω τσάμπα την απουσία;
– Μια φορά άργησα κύριε (μου το λέει μέρα παρά μέρα).

Στιγμές ηρεμίας 8:30-8:32. Ο Διευθυντής:
– Πρέπει να κάνουμε συνεδρίαση για τα παιδιά με μαθησιακά, να είναι η ψυχολόγος και ο κοινωνικός λειτουργός. Η καθηγήτρια Α. έχει πρόβλημα με το Α6, ο καθηγητής Β. έχει πρόβλημα με το Α5, το τμήμα Β3 την κοπάνισε χθες τελευταία ώρα, οι γονείς του μαθητή Γ. θέλουν συνάντηση με τους καθηγητές του τμήματος, πήραν από τη διεύθυνση για να επικαιροποιήσουμε το σχολικό κανονισμό, να κάνουμε μια άσκηση για σεισμό, να βρούμε συνοδούς για την εκδρομή της Γ, να υπογράψουν όλοι τα ηλεκτρονικά πρακτικά, κοίταξε τα αυτά τα ζητήματα έτσι;

Επιστροφή στο γραφείο για να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά. Πριν προλάβω να κάνω δουλειά, τηλέφωνα:
– Είμαι η μητέρα της Ε. Σας έστειλα ένα mail για δικαιολόγηση απουσιών, Μπορείτε να δείτε αν το λάβατε; (Όχι. Δεν μπορώ. Γιατί είστε 400 και είμαστε δύο.)
–  Είμαι ο πατέρας του Ζ. Είμαστε χωρισμένοι με τη μητέρα του παιδιού και αυτή του βάζει συνεχώς λόγια εναντίον μου και δεν μου τον δίνει στο τηλέφωνο. Μπορείτε να τον φωνάξετε παρακαλώ; (Όχι. Γιατί υπάρχει δικαστική απαγόρευση επικοινωνίας, ευτυχώς το θυμάμαι απ’ έξω το όνομα).
Όσο προσπαθώ να συνεννοηθώ στο τηλέφωνο , έχουν εμφανιστεί δύο μαθητές στο γραφείο μου.
– Τι θέλετε παιδιά;
– Μας έβγαλε έξω η καθηγήτρια, αδίκως. Εγώ ούτε που την ενόχλησα, απλά είχα ακουμπήσει το κεφάλι μου στο θρανίο και ο Θ. χτύπαγε τον τοίχο της διπλανής τάξης γιατί εκείνοι ξεκίνησαν πρώτοι κύριε!
Σας βοηθάω στη μετάφραση: Εγώ κοιμόμουν και ο άλλος κοπάναγε το διαχωριστικό με το διπλανό τμήμα για χαβαλέ.

Πριν τελειώσω μαζί τους, μπαίνει μαθήτρια:
– Κύριε;; Μπορείτε να μου δώσετε ένα algofren;
– Μπορώ να σου δώσω Depon, θέλεις;
– Μα έχω περίοδο και δεν με πιάνουν τα Depon. Μπορώ να πάρω άλλο χάπι;

Εισβάλλει συνάδελφος φιλόλογος φουριόζα:
– Μπορείς να δεις λίγο το φωτοτυπικό γιατί μπλόκαρε και δεν μπορώ να βγάλω φωτοτυπίες;

Ο διευθυντής κάτι θυμήθηκε:
– Έχουμε ανεβάσει την προκήρυξη για την εκπαιδευτική επίσκεψη στο μουσείο; Στείλανε προσφορές;
Τηλέφωνο από τη διεύθυνση:
– Έχουμε ζητήσει να μας ανεβάσετε τα κενά για το τμήμα ένταξης.
– Κι εμείς σας έχουμε ζητήσει να μας πείτε με ποια ακριβώς κριτήρια θα τα υπολογίσουμε, αλλά απάντηση δεν πήραμε.
– Έ, βάλτε ότι νομίζετε.

Τα βάζω. Δεύτερο τηλέφωνο από τη Διεύθυνση:
– Γιατί ζητάτε 2 φιλολόγους και 2 μαθηματικούς ακόμα;
– Γιατί έτσι νομίζουμε. Αν νομίζετε κάτι άλλο , συμπληρώστε τα μόνοι σας.

Η ώρα είναι 9. Επιτέλους, θα πάω για μάθημα. Ανάσα βαθιά!

Το μάθημα – δυστυχώς – κάποια στιγμή τελειώνει. Επιστροφή στο γραφείο και σκέψη να βγω έξω για ένα τσιγάρο. Εδώ γελάνε. Τρεις μαθητές και δύο συνάδελφοι με περιμένουν στο γραφείο για εκκρεμότητες. Κάποια τακτοποιούνται και τα υπόλοιπα μπαίνουν στη γραμμή. Τρίτη ώρα έχω κενό, δηλαδή έχω να διεκπεραιώσω τις πρόσφατες εκκρεμότητες και να δεχθώ τις καινούργιες που θα προκύψουν. Το κούρασα. Καταφέρνω να φτιάξω ένα καφέ πέντε λεπτά πριν χτυπήσει το κουδούνι ,να κάνω μισό τσιγάρο στο διάλειμμα και να φορτίσω λίγο τις μπαταρίες μου. Τις δύο επόμενες ώρες έχω μάθημα, όλα καλά. Όταν επιστρέφω από την 5^η ώρα, νομίζω ότι κάνουν διαμαρτυρία μαθητές και καθηγητές στο γραφείο μου, συνεπικουρούμενοι από 2 κηδεμόνες που θέλουν να δικαιολογήσουν απουσίες. Απαντάω, γράφω , συνδέω, επιβραβεύω, αποτρέπω , καθοδηγώ και συνεχίζουμε χωρίς να «κόβουμε» μέχρι τις 1:30. Βγαίνω να κάνω το άλλο μισό τσιγάρο (κοντεύουν να μου κόψουν το κάπνισμα) και να πω δύο κουβέντες με όποιον βρω απέξω στο παγκάκι. Στα τρία λεπτά έχει εμφανιστεί κηδεμόνας που θέλει να μιλήσουμε ιδιαιτέρως, δύο τεχνικοί του Δήμου που δεν ξέρουν τι ακριβώς τους έστειλαν να φτιάξουν, παλιός μας μαθητής που πέρασε να πει μια καλημέρα και δύο σκυλιά που χέζουν στο χώμα έξω από το σχολείο ενώ οι ιδιοκτήτες παρακολουθούν υπερήφανοι για την επιλογή του χώρου.

Μέχρι τις 2:15 που φεύγω , ίσα που προλαβαίνουμε να πούμε μια κουβέντα με τον άλλον υποδιευθυντή που βιώνει ανάλογη κατάσταση και να μαζέψουμε τα κομμάτια μας για να φύγουμε.
Ευτυχώς σήμερα είχαμε πολλή ησυχία: Ούτε τσακωμούς παιδιών, ούτε μαθητές που αρρώστησαν, ούτε αποβολές για κάπνισμα/κινητά/συμπεριφορά, ούτε σύλλογο καθηγητών, ούτε έκτακτη απουσία συναδέλφων.

Ξεκούραστος πάω να συναντήσω τον έξω κόσμο που θα με ρωτήσει πόσες ώρες μάθημα είχες σήμερα, θα απαντήσω τρεις και θα πάρω την πληρωμένη απάντηση:
– Κουράστηκες πάλι ε; Και παίρνεις και πάνω από χιλιάρικο; Γιαυτό έχει καταντήσει έτσι η χώρα!