Πόση αμνησία υπάρχει σε αυτήν τη χώρα; Πόσο το αντιμητσοτακικό μένος μπορεί να μας σπρώξει να ψηφίσουμε κάποιον άλλον; Πόσο βλάκες είναι οι τύποι στην αντιπολίτευση; Γιατί δεν υπάρχει μια μονάδα να μετριέται η βλακεία, η εμπάθεια και η προοδευτικότητα;

Ο Τσίπρας. Ο Αλ6ς. Ο άνθρωπος που το μεγαλύτερο προσόν του είναι να σου λέει ψέματα κατάμουτρα , κοιτώντας σε στα μάτια και να μην τα ανοιγοκλείνει καν! Εκείνος που αν τον έβαζαν σε ανιχνευτή ψεύδους θα καταργούσε τους ανιχνευτές…
Ο μέγας πολιτικός που όταν τα θαλάσσωσε παντού, χρειάστηκε δυόμιση χρόνια για να κάνει την αυτοκριτική του και να αποφασίσει ότι έφταιγαν όλοι οι σύντροφοί του, ακόμα και οι εντελώς κολλητοί του (Παππάς, Πολάκης) αλλά όχι ο ίδιος.
Ο γίγαντας της διανόησης που έφερε και σχεδόν επέβαλλε το σούργελο που λέγεται Κασελάκης για πρόεδρο στο κόμμα του οποίου ήταν αρχηγός, με σκοπό να ξαναγίνει εκείνος αρχηγός μόλις θα τα έκανε μαντάρα (που τα έκανε!) ο νέος.
Η ήρεμη δύναμη που τώρα σου λέει «έμαθα από τα λάθη, τώρα ξέρω τι πρέπει να κάνω, εμπιστευτείτε με». Ο αδίστακτος που προκειμένου να ξαναγίνει πρωθυπουργός, είναι ικανός να συμμαχήσει και με τον διάβολο, όχι με τον Καμμένο.
Προσωπικά, θα πω ότι είχα πει και γράψει πολλά χρόνια πριν για τον Κώστα Καραμανλή (το «Βούδα της Ραφήνας») και τον Γιωργάκη τον Παπανδρέου: Δεν μπορώ να τους εμπιστευτώ ούτε για να μου ψωνίσουν από Super Market , όχι για να κυβερνήσουν τη χώρα.
Ο θαυματοποιός που όντας ενάμιση χρόνο άνεργος , βρήκε χρήματα για να στήσει ένα κόμμα από το μηδέν, να οργανώσει φιέστα για την αναγγελία του, να στέλνει τα παιδιά του σε ακριβά ιδιωτικά σχολεία και να βάζει όσους τον προμοτάρουν να διαφημίζουν πόσο έντιμος είναι αφού δεν έκλεψε και να μην βρίσκεται ένας να τον ρωτήσει ποιος τον χρηματοδοτεί…

Ακολουθεί ο Ανδρουλάκης. Ο τύπος που πρωτοβγήκε βουλευτής μόνο και μόνο γιατί οι περισσότεροι τον ψήφισαν γιατί τον μπέρδεψαν με τον παλιό θεωρητικό και διανοητή της Αριστεράς με τον οποίο είχε το ίδιο όνομα. Που κατσικώθηκε στην καρέκλα του αρχηγού και είναι πιο χαζός κι από τα χόρτα. Επί μια τριετία, όταν ο κόσμος βογκούσε από την ακρίβεια και όλες οι δημοσκοπήσεις έδειχναν αυτό σαν το μεγάλο πρόβλημα, ο Νίκος είχε κάνει σημαία τις υποκλοπές. Συζητάμε για υποκλοπές το 2026, όταν όλοι οι αρχηγοί κρατών έχουν κινητά με κουμπάκια σαν κι αυτά που έχουν οι 75+, γιατί ξέρουν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μην παρακολουθούνται. Ο πολιτικός άνδρας που επέβαλλε στο ελεγχόμενο από τον δικό του μηχανισμό κόμμα να διακηρύξει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να συνεργαστεί με τον Μητσοτάκη προκειμένου μετά τις εκλογές να φτιαχτεί κυβέρνηση, στερώντας έτσι από το κόμμα του και την τελευταία ελπίδα να βρεθεί σε θέση που να μπορεί να επηρεάσει προς την σωστή κατεύθυνση τις κυβερνητικές αποφάσεις και που επιμένει ακόμα και τώρα να μας προτρέπει να τον βγάλουμε πρώτο έστω και «με μία ψήφο διαφορά» – η δική μου δεν θα είναι σίγουρα.

Η κυρία «που έχασε την κόρη της» και πάτησε πάνω σε αυτό για να ιδρύσει κόμμα και να πιστεύει κιόλας ότι ο κόσμος θα την κάνει Πρωθυπουργό. Αυτήν, μόνη της. Γιατί από στελέχη, άστα να πάνε. Από πρόγραμμα ακόμα χειρότερα. Επίσης, τα χρήματα για να στήσει το κόμμα και πιο πριν τις απίστευτες ηχητικές και όχι μόνο εγκαταστάσεις για τις άπειρες συγκεντρώσεις για τα θύματα (όταν ακόμα την είχαν για Πρόεδρο στο σύλλογο των συγγενών) δεν μας έχει πει ποιος τα δίνει , αν και ο Αυγερινός που είναι ο δεύτερος στο κόμμα ξέρουν όλοι από ποιον χρηματοδοτείται.

Ακολουθεί η κυρία Κωνσταντοπούλου. Πρόκειται για πολύ ιδιαίτερη περίπτωση στα πολιτικά αλλά και στα δικαστικά χρονικά της χώρας. Πιστεύω ότι το μεγαλύτερο ταλέντο της είναι να εξοργίζει όποιον βρεθεί στο διάβα της. Αν είμασταν στο μεσαίωνα θα είχε δικαστεί σαν μάγισσα και στην απολογία της θα εξηγούσε για ποιους λόγους πρέπει να κάψουν τους ιεροεξεταστές. Εδώ θα περιμένει τις εκλογές, αν της το επιτρέψουν βέβαια οι χαροκαμένοι άνθρωποι που την εμπιστεύθηκαν να τους εκπροσωπήσει στη δίκη για τα Τέμπη.

Ποιοι μένουν; Κουτσούμπας (σταθερά και προς τα κάτω, βλέπετε οι ηλικίες που ψήφιζαν δαγκωτό ΚΚΕ είναι πια πολύ προχωρημένες)  τίμιος τουλάχιστον σε αυτά που πιστεύει και έχει επίγνωση που ζει, το χάνει μόνο στο πώς θα ήθελε να ζούμε όλοι οι υπόλοιποι.

Βελόπουλος, Λατινοπούλου, ΣΥΡΙΖΑ, Κασελάκης, ΝΙΚΗ , ΜΛ-ΚΚΕ, Μ-ΚΚΕ-Λ και λοιπές χρυσές εφεδρείες της πολιτικής θα ψηφιστούν από τους συγγενείς τους και από όσους έχουν αδυναμία στις ωραίες και τους ωραίους.

Αυτό που βλέπω, είναι την αντιπολίτευση να κατεβαίνει σε εκλογές όπως ακριβώς κατέβηκε και η Αργεντινή να παίξει με την Ισπανία στον τελικό, μόνο που η ελληνική αντιπολίτευση δεν έχει καν έναν «Μέσσι» για να ελπίζει σε κάποιο θαύμα …